Kristof & Ivan

Mijn oude maat is niet meer...  Je kan moeilijk zeggen dat ik verzot ben op dieren, integendeel.  Maar als er ene is die ik toch dat ietsie pietsie liever zag dan alle andere beesten, dan was het ons mollie wel.  Een goede 15 jaar geleden is hij bij mijn ouders in de tuin opgedoken en sindsdien was hij er niet meer weg te slaan.  't Was soms geen kat om zonder handschoenen aan te pakken maar hij kon toch ook zo lief zijn!  't Is raar dat hij er nu niet meer is.  Enkele dagen geleden gestopt met eten en drinken... ook de dierenarts kon geen betere oplossing bedenken dan hem aan het infuus te leggen.  Het heeft niet mogen baten.  Op 23 februari 2010 heeft hij er het loodje bij neergelegd.  Mijn mama was er het hart van in, maar ook zij blikt met veel plezier terug naar de mooie momenten die we met onze kat hebben mogen meemaken.  't Was fijn mollie!  Merci...

Aha!  U dacht dat ik ermee opgehouden was?  Helaas, ik zal u af en toe blijven pijnigen met een weldoordacht schrijfsel op deze hoogst amusante blog.  5 maanden geleden kwam mijn laatste post hier terecht, mmm, misschien wat té lang geleden, maar geen mens die ernaar kraait!  Ik ga gewoon lekker door op mijn eigen ritme en nu het weer even vakantie is, grijp ik mijn schrijftalent nog eens vast (kuchen kan u nu doen).  Ik zou over heel wat onderwerpen tegelijk kunnen schrijven, maar trop en teveel en blablabla...

Eén item waar u wellicht grandioos in geïnteresseerd bent: hoe zit dat nu met die schoolcarrière van mij?  Kort gezegd: ik heb met onze nieuwe directeur al heel wat zever meegemaakt.  Homo, vakbondsafgevaardigde en kritiek: het lijkt wel een dodelijke combinatie voor een feministische directeur.  De valse beschuldigingen die ik over me heen kreeg, waren niet van de malste maar na een bemoedigend gesprek met de inrichtende macht heb ik toch een gevoel van waardering gekregen en werd de hele santaboetiek door de papiervernietiger geduwd.  Heel de zaak werd begraven en ons madam heeft de melding gekregen om er met geen woord meer over te reppen.  Goed zo!  Voel ik me nu weer goed op school?  Negatief.  Het heeft me serieus geraakt en ik kan dat niet vergeten.  Voor mij hoeft het ook niet meer.  Ik heb ondertussen mezelf beloofd om opnieuw te gaan solliciteren als leerkracht en ook al twijfel ik nog, belofte maakt schuld.  Mijn collega's zijn de enigen die me nog tegenhouden, maar ik weet dat het zo niet langer leefbaar is, zowel voor mij als mijn dierbaren.  Na de Paasvakantie zullen de sollicitatiebrieven dan ook de deur uitvliegen.  Nadelen?  Ik zal wellicht opnieuw wat minder verdienen (niet meer vastbenoemd), ik moet een hele nieuwe school leren kennen en de kans dat ik opnieuw in het derde leerjaar sta, is... 1/6de?  Ik kan ermee leven.  Ik wil opnieuw beginnen en opnieuw het gevoel hebben dat ik gewaardeerd word als leerkracht en de inzet die ermee samengaat.  Ik wil opnieuw dat gevoel hebben waar het allemaal mee begon: willen lesgeven en een jaar op weg zijn met de kinderen van mijn klas.  De basiswaarden van onze maatschappij en openheid zijn cruciaal voor mij.  Stiekem hoop ik in het gemeenschapsonderwijs terecht te kunnen.  De open geest waar zij voor staan, spreekt me aan.  Jaja, het gras is groener aan de overkant... weet ik wel.  Maar ik zal al blij zijn met het fijnste groentintje.  Ik wil vooruit!

Vandaag staan de leerkrachten extra in de schijnwerpers.  En bij ons vieren ze dat op een wel heel speciale manier: een dagje vrijaf!  Wat leuk om vandaag niet te moeten gaan werken.  Ondertussen is de eerste maand op school helemaal gepasseerd en het moet gezegd worden: in tegenstelling tot vorig jaar is 't warempel een goei klaske.  Ik heb nog niet geweend dit schooljaar en ik heb me nog niet slecht gevoeld na een schooldag.  Hoera!  Goe bezig Kristof!  En nog 4 kleine weken te gaan en we zijn toe aan een eerste tussendoor-vakantie!  Het leven van een leerkracht kan toch mooi zijn, niet?

... en er waaide een nieuwe wind door onze school.  Een nieuwe directeur, een andere sfeer, een wereld van verschil.  Het moet wel gezegd worden, ze weten van aanpakken, de vrouwen ;)  De speelplaats mocht plots mooi versierd worden met ballonnen en er loeide zelfs kindermuziek uit de geluidsbox!  Het ging er feestelijk aan toe.  Niet gedacht dat ik dit op mijn school nog ging meemaken.  Alle lof dus voor de nieuwe aanpak!  Ik herinner me ook de vergadering nog goed voor de start van het nieuwe schooljaar.  Wij zijn gewend om te zwijgen en te luisteren naar de monoloog van de directie.  Maar de vrouwelijke versie stond versteld van de stilte en maande ons aan om alstublieft te reageren of simpelweg te knikken zodat ze toch min of meer kon zien of we al dan niet akkoord waren.  Lachwekkend gewoon!  Toch is niet alles goed gelopen, naar mijn goesting.  Er zijn al twee puntjes die mij wat doen huiveren.  Da's natuurlijk interne koek maar deze keer gaat Kristofke niet meer zwijgen ;)  Wordt vervolgd...

Gisteren, 5 september, ben ik met Ivan naar Edegem (waar ik ben opgegroeid) geweest om daar naar traditie het jaarlijkse vuurwerk te bewonderen.  Het stelt nooit veel voor, maar 't is wel fijn om de zomervakantie zo te kunnen afsluiten.  Na het verorberen van de nodige smoutebollen trokken we vervolgens naar jeugdhuis Het Varken (oh jee) om aldaar een optreden van "Get Ready" te kunnen zien.  Een heel luidruchtig publiek,  maar jammer genoeg ook een heel macho publiek... dat heb je soms met jeugdhuizen.  Toen de jongens vertelden dat ze niet alleen blij waren met de mooie meisjes, maar ook met de knappe jongens, zorgde dat aanvankelijk voor grappend gejuich.  Helaas bleef het niet grappig en vonden sommigen het toch nodig om bekertjes bier of zelfs blikjes naar de jongensgroep toe te gooien.  Eén goed gemikte worp zorgde er uiteindelijk voor dat de jongens het na een kwartier al voor bekeken hielden.  't Is jammer dat enkele mensen het plezier van zo vele anderen verbrodden.  Maar "Get Ready" geef ik volledig gelijk.  Ik zou het ook niet pikken...

De Antwerpse stadsschouwburg werd gisteren even Geert Hostes schouwburg.  De voorverkoop voor zijn tour 2009 vond zaterdag plaats tussen 14u en 17u.  Uit ervaring weet ik dat zijn voorstellingen snel uitverkocht zijn, dus wou ik deze keer alles op de voorverkoop zetten.  Ik nam op tijd de trein om tijdig in Antwerpen te zijn.  Op het Theaterplein aangekomen zag ik heel veel volk maar dat lag volgens mij aan de markt.  Mijn verbazing werd echter groot toen ik achter het hoekje ging kijken.  Omstreeks 12.30u stond er al een gigantische rij klaar om tickets te kopen.  Sommige mensen zaten er al voor 9u klaar mét picknickstoeltje en proviant.  Gelukkig had ik mijn voorzorgen genomen en ging ik braafjes in de rij staan met boek, cola en een Vitabis ;) in de hand.  Anderhalf uur heb ik kunnen genieten van het zonnetje op mijn rug!  Af en toe kwam Geert himself wat bollekes uitdelen en wat grappen tussen de mensen.  Zo vergeet je snel hoe zot je eigenlijk bent.  Iets na 14u zette de rij zich in een golvende beweging zodat ik tegen 15.20u toch mijn tickets kon kopen én toch nog een goed plekje kon bemachtigen!  Het zal hopelijk wat anders zijn dan vorig jaar in Brussel.  Toen zaten we op het balkon en konden we werkelijk geen steek zien!  Moe maar tevreden trok ik terug huiswaarts en zag ik dat het goed was.  De sfeer in de stad zat er duidelijk in.  Mooi weer, veel volk en wat straatmuzikanten... wat kan een stad toch bruisen!  Heerlijk.

Ken je dat gevoel?  Je bent op zoek naar wat verkoeling en je denkt bij jezelf... laat ik het nuttige aan het aangename koppelen!  Ik breng een bezoekje aan de GB.  Daar kan het zo heerlijk fris zijn én ik moest toch op zoek gaan naar een Carrefour mobile SIM-kaartje.  Ik met mijn zus daar naartoe en de koelte was hemels!  Mijn zus haastte zich naar de rayon met de schoonheidsproducten (neen, ik ben niet gevolgd) en ik naar de rayon met de boekskes.  Toen mijn zus haar cremekes had uitgekozen, besloten we om toch maar te vertrekken, ik had immers nog andere dingen op de agenda staan.  Ik neem een Carrefour Mobile kaartje mee en ik zie dat ze net in promotie staan.  Je krijgt er nu twee voor de prijs van één met elk 15 euro belwaarde.  Niet dat ik daar veel mee ben, maar je kan dat tweede ding nog altijd doorverkopen.  Aan de Self-kassa was het allesbehalve druk.  Dus gauw dat kaartje scannen...  "het product werd niet herkend, gelieve hulp te halen".  Grrrr... allé... "Mevrouw, het werkt niet, kan u even komen kijken?"  En jawel, ze was vriendelijk en behulpzaam (dat maak je daar zelden mee).  "Oei, neen, het werkt niet.  Ik zal het manueel ingeven."  Tik tik tik, 15 eurokes en klaar!  Ik kijk op mijn kassaticket.  "Euhm... mevrouw... hier zou normaal een herlaadcode moeten opstaan om die 15 euro erop te zetten!"  "Aah, oei, ja, dat kan ik niet oplossen, ga maar even naar het onthaal, ze zullen u daar wel verderhelpen."  Okay, even wachten aan het onthaal werd al gauw even lang wachten.  Maar goed, het is vakantie en het is nog steeds heerlijk koel.  Ik leg de boel uit en mevrouw doet het nodige.  Ze geeft me eerst mijn 15 euro terug.  Daarna knoeit ze wat op haar kassa.  Mmmm..., het lijkt niet te lukken.  Ze trekt allerlei rare snuiten.  "Mja meneer, hebt u het dringend nodig?"  "Euhm... liefst!  Ik kom hier niet zo vaak voorbij."  "Oei, ja, ze moeten het nog in de computer steken.  Binnen een uurtje zal het wel klaar zijn."  "Ok, dan kom ik binnen een uurtje nog wel terug, ik moet toch nog een paar dingen doen." 

Een dik uurt later: ik haal mijn nieuwe SIM-kaarten.  De mevrouw aan de kassa heeft het ontzettend druk.  Ze vallen haar langs alle kanten lastig.  Het kan nog een eeuwigheid duren vooraleer het aan mij is.  Jobstudenten, het kan een deugd zijn, maar ook een last.  De kassamevrouw denkt duidelijk in de richting van dat laatste.  Of is het nu dat vervelend Postpunt dat al haar werk opeist?  Na een 10-tal minuten is het aan mij.  De mevrouw scant het artikel... en jawel, het werkt meteen.  Ik betaal 15 eurokes en ben licht euforisch... tot ik het kassaticket bekijk.  "Euhm, mevrouw, hier zou een herlaadcode moeten opstaan, maar die zie ik hier nergens verschijnen, ik ben er daarstraks ook al voor geweest."  "Oei, maar zit dat niet in het pakket zelf?"  "Nee mevrouw, op het pakket staat duidelijk dat de herlaadcode op het kassaticket moet staan."  "Oei, dan moet ik hulp roepen."  "Mevrouw Kwaak wordt aan kassa 1 gevraagd alstublieft, mevrouw Kwaak."  Ik denk bij mezelf: ocharme, heb zo'n achternaam en werk maar eens als verantwoordelijke in een GB.  10 minuten later... het arm schaap is nog steeds niet komen opdagen en hoort haar naam opnieuw galmen door het warenhuis.  "Mevrouw Kwaak, aan het onthaal gevraagd, mevrouw Kwaak."  5 minuten later is er nog steeds geen kikker te zien.  Ik blijf zeer geduldig (het is nog steeds vakantie en het is nog steeds heerlijk koel).  De kassamevrouw besluit haar kassa te sluiten (er is toch niet veel volk meer) en gaat dan maar zelf op zoek naar mevrouw Kwaak.  Wat later komt de kassamevrouw terug en tikt ze wat in op haar computertje.  Daar zie ik foutcode 99 verschijnen.  De mevrouw kijkt erg vreemd en vraagt zich openlijk af wat dat zou betekenen.  Ze kijkt me vriendelijk aan en zegt dat ze misschien eens naar "den bureau" kan bellen.  Ik knik beleefd.  Ze verdwijnt opnieuw achterin en na een 5-tal minuten staat ze met knikkende knieën terug voor mijn neus.  "Euhm..., mja meneer, daar weten ze het ook niet, ik vrees dat ik u niet kan verderhelpen, ik zal het u terugbetalen."  Ik neem haar angst weg door te zeggen dat het niet erg is.  "Ik zal een andere keer wel terugkomen, als het nog eens zo warm is buiten ;)."  Bij het verlaten van het warenhuis viel me plots op hoeveel posters er overal hingen met de promo van Carrefour Mobile.  Ik moet denken aan de kassamevrouw: die gaat vandaag nog afzien!  Ik wandel terug naar mijn auto en vraag me stilletjes af of ik niet nog eens een poging zou doen... het is daar zo zalig koel binnen!  Ik besluit om toch maar af te druipen, in een hete en niet-klimaatgeregelde auto...

Gisteren met mijn auto naar Carglass gereden.  Heel vriendelijk ontvangen daar en ik werd meteen verdergeholpen.  Een dikke pluim voor deze mensen!  Terwijl ik in de wachtzaal zat te wachten met de Da Vinci Code in mijn ene hand en een bekertje ijskoud water in mijn andere hand, werd ik door de vriendelijke dame -Eva heette ze- geroepen om even naar mijn auto te gaan zien.  En daar zat ze dan...  de nieuwe barst!  Whahaaaa... Dit kon niet waar zijn!  Nu gaat ne mens naar Carglass om een nieuwe ruit te laten steken en dan barst deze tijdens de plaatsing ook nog eens!  Maar goed, zoiets kan gebeuren.  Ondertussen rij ik dus met een gloednieuwe gebarsten ruit verder tot volgende week woensdag.  Dan komen ze bij ons thuis om alweer... een nieuwe ruit te steken!

Carglass herstelt... Carglass vervangt, telkens opnieuw!

Ik las dit op de website van de Standaard en wou jullie dit zeker niet onthouden!

"De speciale eenheden doen hun zomertraining. Dit zijn de troepen die een eventuele inval van de Noord Koreanen moeten tegenhouden.  De Noorderlingen weten bij deze wat hen te wachten staat."

Heerlijk was het de voorbije twee dagen!  Vakantie en mooi weer, dat was de perfecte mix om te ontspannen aan 't zeetje.  Woensdagavond vertrokken we voor een zalige 2-daagse.  Donderdag hebben we helemaal besteed aan mijn petekind.  Zijn papa en mama (én zus) waren ook met vakantie aan zee en dus was het ideale moment daar om op bezoek te gaan.  In het mondaine Knokke hebben we genoten van het zuiderse weer en van het samenzijn met steengoede vrienden en hun kinderen.  Thomas is bijna 2 jaar en begrijpt al goed wat je zegt en dat levert hartverwarmende momenten op.  Het is zo'n knap manneke (zeggen alle peters dat over hun petekinderen?) en zo schattig dat het bijna mijn eigen kind zou kunnen zijn ;).  Er zijn heel wat foto's genomen die vast en zeker een mooi plekje krijgen in een foto-album.  Mmm, en daar moet ik echt maar eens werk van gaan maken.  Al die foto's op de computer staan zo veel mooier in een mooi album!  Vrijdag hebben Ivan en ik samen met mijn familie er nog een schitterend vervolg aan gebreid in Bredene.  Een flinke wandeling, gekoppeld aan een relax-moment in 't Fietskotje (met pannenkoeken aan de lopende meter, bekend van Vlaanderen Vakantieland, zie: http://www.een.be/televisie1_master/programmas/e_vlav_r2009_a12_strafcafe/index.shtml?video_1) was een ideale shake om de dag door te brengen in een zonnige badstad.  Na een bezoekje aan het frituur en afscheid genomen te hebben, reden we tevreden terug huiswaarts.  En daar, ergens op de E17 richting Antwerpen, gebeurde het: uit het niets katapulteerde er zich een steen(tje?) recht op de voorruit.  Een klein barst werd al gauw een grote barst en vandaag blijkt dat dit ons een aardige duit zal kosten.  Carglass vervangt de boel voor een kleine 500 euro!!!  Dat is maar liefst een dikke 20000 befkes die je op minder dan een seconde armer bent of een derde van een gemiddeld maandloon.  Ik heb aardig gevloekt van binnen.  Ondertussen is alles weer in het juiste perspectief geplaatst en is het niet meer dan dikke pech hebben na een mooi uitje.  En dat geld?  Tja... dat geld zien we nooit meer terug!

De Amerikaanse nieuwszender Fox heeft wat kritiek op onze Noorderburen.  Maar een Amsterdammer heeft op zijn beurt de kritiek weerlegd met een leuk filmpje: het is komkommertijd voor iets hè! 

Eén van mijn favoriete bezigheden tijdens de vakantie is me wat bezighouden met het weer.  Het fascineert me en het zit vol verrassingen ;).  Mijn favoriete... euh... weerpersoonlijkheid(?) op één is Frankske, hoewel Sabine toch ook wel de spanning erin kan houden!  Kijk maar:

Borat, best wel een leuke film!  De man weet ons te boeien door zijn ontwapenende naïviteit.  Gespeeld natuurlijk, maar wel goed gespeeld.  En als Borat Amerika weet te misleiden, dan moet Brüno dat minstens even goed kunnen.  Bijkomend pluspunt om de film te bekijken: hij is homo!  En laat dat nu net iets zijn waar Amerikanen in sommige staten nog niet helemaal mee omkunnen, zeker niet als het er dik opligt.  We nodigden 2 vrienden uit om ons te vergezellen naar de film.  Het was al even geleden dat we elkaar nog gezien hadden, dus dat kwam mooi uit.  Toch even bijvermelden dat de echtgenoot van het koppel militair is.  En die knikte al bezorgd toen we de sms stuurden om Brüno te bekijken.  Maar goed, we gingen ervoor! 

Oh jeeeee, viel dat even tegen zeg!  De eerste scènes waren al genoeg om te weten dat het niet meer goed zou komen.  De naïviteit van Borat was verdwenen en veranderde in een slecht pornografisch-platvloers karakter.  Het was er allemaal zo over!  Buiten enkele giechelende nichten in de zaal vond niemand er wat aan.  Als je goed kijkt, zit er wel een boodschap achter, maar die is deze keer erg moeilijk te vinden.  Wat mij betreft, schiet de film de realiteit en zijn doel ver voorbij.  Deze film is erg tegengevallen, maar onze militair in het gezelschap heeft het, gelukkig, net overleefd.  Om de wansmakelijke prent door te slikken hebben we toch nog genoten van een heerlijk hapje en drankje achteraf... en dat deed deugd!

Woensdag 1 juli: het begin van de zomervakantie en een zonovergoten dag.  Wat heb je nog meer nodig om een dagje Bobbejaanland op het menu te zetten?  We hadden afgesproken om met Kurt te gaan, 't was immers al lang geleden dat we elkaar nog gezien hadden (examens en einde-schooljaar-perikelen).  En vermits mijne sjoe en Kurt echte pretparkliefhebbers zijn, zat er voor mij niet veel anders op dan gewoon mee te gaan en de draaierige en akelige "plezier"tuigen aan hen over te laten.  Daar aangekomen, viel het ons meteen op hoe rustig het er wel was.  We waren echter al om 10u daar, dus veronderstelden we dat de grote massa pas rond 11u zou opdagen.  Maar niets van dat!  Het bleef heel rustig in het park.  En dat resulteerde in wachttijden van hoogstens 3 à 5 minuten, behalve bij de Dreamcatcher.  Uiteraard is het ongelooflijk plezant om nergens te moeten aanschuiven, maar het park mist zo wel wat sfeer.  Het miniem aantal bezoekers was echter niet de enige oorzaak: het park gaat er duidelijk genoeg op achteruit.  Waar is de tijd dat Bobbejaan daar nog rond huppelde op zijn paard en zijn personeel wat aanstuurde?  Nu liepen de personeelsleden elkaar soms over de voeten, niet wetende wat te doen.  En wat gezegd over die splinternieuwe attractie?  KINGKONG!  Met veel tamtam aangekondigd op talloze affiches, 1,8 miljoen euro als kostprijs.  Wat een flutding is me dat???  Er staat daar gewoon een apeke wat lawaai te maken... meer is het eigenlijk niet.  Akkoord, je wordt omhoog gehoffen in een versleten karreke en de ene kant gaat al eens wat hoger dan de andere, maar wie amuseert zich daarin?  Niemand!  Zelfs de kinderen rondom ons vroegen zich af wanneer de fun zou beginnen.  Neen, 't is triestig gesteld.  De helft van de Speedy Bob is blijkbaar weggehaald (waarom ze er eigenlijk 2 hadden staan is mij een raadsel) en de Bobby Drop (met zo'n grote zwemband in een bocht naar beneden glijden) is opgedoekt!  Het park gaat duidelijk de kindertoer op maar heeft niet begrepen dat ze onmogelijk opkunnen tegen Plopsa-land.  Hier is dringend een grote investering nodig want het einde zou wel eens nabij kunnen zijn...  We vonden het een fijne dag, maar dat hebben we meer aan elkaar te danken dan aan de attracties.  't Zal volgende keer een ander pretpark worden, dat staat nu al vast!

Ivan zit ondertussen al een dikke maand constant met zijn neus tussen de boeken (het lijkt wel al veel langer te duren) dus werd het tijd om de cursussen aan de kant te leggen en op stap te gaan voor wat ontspanning.  Eerst bij mijn mama wat spinazie met worst binnen "stoempen" om vervolgens verder te rijden richting Metropolis.  We hadden voor Star Trek gekozen en hoewel ik niet meteen de grootste fan ben van het fenomeen, was ik er toch met open vizier naartoe getrokken.  En het is me tot mijn eigen verbazing zeer goed meegevallen.  Er zat spanning in het verhaal, de science fiction was niet te overweldigend (wel knap), de humor ontbrak niet en er was een mooie verhaallijn.  We hebben beiden genoten van ons avondje uit.  We zijn nu helemaal klaar om de laatste rechte lijn richting eind juni in te zetten.  Alle studenten (en vooral mijne sjoe): nog even doorbijten.  Veel succes!

Ik zit met een probleem, een groot probleem!  Elke dinsdag- en donderdagavond, rond een uur of 9, zat ik samen met Ivan klaar... Klaar met een goei pint (glas in het Kempens) cola en een grote schep ijs met zelfgemaakte chocoladesaus.  Klaar om op televisievlak het hoogtepunt van de week te vieren, klaar om likkebaardend naar al die Claudiaanse woedeaanvallen en Annse grappen en grollen te kijken.  Maar nu is het gedaan.  Ze zijn er niet meer, tenminste op televisie toch.  Het is uit met de pret, het is uit met de geniale blikken van Goossens.  Het verhaal is verteld.  Rani heeft het met een wip uit de limousine afgesloten.  Mijn restaurant werd het niet... Claudio is ermee gaan lopen.  Maar voor ons zijn Ann en Tom de grote winnaars.  En als ze toevallig hier in de buurt moeten zijn: we zullen ze eens een topmaaltijd voorschotelen: videe met frieten.  Ze verdienen het. 

Kent u dit?  De kilo-meter, ook wel weegschaal genoemd.  Dit voorwerp is door velen een verfoeid ding omdat het enkel en alleen de waarheid vertelt.  En ook ik moet de waarheid onder ogen durven zien: 3 kilo bijgekomen op enkele weken.  Mmm... niet goed bezig dus.  Ik heb mezelf altijd gezworen om onder de 80 kg te blijven en ondertussen heb ik ze toch wel bereikt zeker!  Daarom het volgende actieplan: frietjes drastisch beperken, chocolade verstandiger eten (no way dat ik dit afschaf), ijsjesconsumptie verminderen en terug BEWEGEN!  Gisterenavond al meteen de koe bij de horens gevat: 25 minuten joggen en deze ochtend voor het ontbijt nog eens hetzelfde.  En nu maar hopen dat elke kilometer ook zijn effect heeft op de kilo-meter. 

De week voor mijn verjaardag moest ik woensdagnamiddag langskomen bij de inrichtende macht om te solliciteren voor de functie van directeur.  Wie deze blog al langer volgt, weet dat het mijn ambitie is om deze functie vroeg of laat op te nemen.  Zoals mij eerder medegedeeld werd, verwachtte men mij bij twee commissies: een pedagogische en één van de inrichtende macht.  Mijn eerste gesprek was bij de ped. com.  Dat liep lekker vlot en de vragen die mij gesteld werden, kon ik zonder problemen beantwoorden.  De com. v/d inrichtende macht werd echter de domper op de stille feestvreugde.  De eerste vraag was meteen de essentie van het hele verhaal: waarom hebt u eigenlijk gesolliciteerd wetende dat we 10 jaar ervaring vroegen?  Hoewel ik me ook daar goed uit de slag kon trekken, werd het me snel duidelijk dat alle volgende vragen bijkomstig waren.  Binnen het kwartier was de zaak afgehandeld.  Ze hebben me voor niets laten komen, opnieuw!  De oude grijze muizen hadden het niet op mijn leeftijd begrepen.  Vandaag, vrijdag 22 mei 2009, kreeg ik dan ook een standaardbrief met de mededeling dat ik niet weerhouden ben voor de functie van directeur.  Uit goede roddelbronnen weet ik dat het die ene andere kandidaat werd: een 53 jarige man...  die het al bij 2 inrichtende machten verkorven had.  Maar goed, we geven iedereen een eerlijke kans en we zullen er toch mee verder moeten.  Ontgoocheld?  Tuurlijk wel.  Verdrietig?  Nee.  Wat nu?  Ik wens de nieuwe directeur heel veel succes toe want hij zal het kunnen gebruiken.  En mij moeten ze binnen x aantal jaar niet meer vragen om het roer over te nemen.  De katholieke zuil heeft voor mij afgedaan.  Ik zie mijn toekomst eerder binnen de gemeentelijke scholen of het GO-onderwijs liggen.  We zien wel!  En volgend schooljaar geef ik gewoon opnieuw les aan mijn derde leerjaar met mijn fijne collega's.

Howkes, da's alweer een tijdje geleden!  Ik hoef het niet uit te leggen zeker?  Druk!  Zowel op school als op het thuisfront.  Maar ach, zo hebben we het graag.  Niet vervelen, da's een zaligheid!  De tijd vliegt... en ook mijn leeftijd: 8 dagen geleden voelde ik m'n klok der jaren weer draaien met 28 koekoekskreten als apotheose.  We zien de 30 stilaan naderen, maar da's nog een eeuwigheid voor mij.  Mijn gezegende leeftijd werd door Ivan stevig in de spotlights gezet met talloze cadeaus en veel aandacht.  Het begon 's morgens vroeg al bij het ontbijt en eindigde 's avonds laat na de eerste halve finale van het Eurosongfestival met een stevig stuk taart.  De geurigste cadeau was ongetwijfeld de 3 kilo (en een klets) chocolade die ik 's avonds bij het thuiskomen mocht aanschouwen.  Ik mag me te goed doen aan de meest exclusieve chocolades van verschillende chocolatiers.  'k Ga me wel niet mogen laten gaan of mijne lever begeeft het vandaag of morgen en ik zou graag hebben dat m'n klok der jaren nog wat voorttikt.  Ook een iTunes-bon, een design t-shirt en een toekomstig bezoek aan het chocolate café in Antwerpen behoren tot de collectie alstubliefts!  Een geweldig lekker en aangenaam etentje in de Vlegel in Mortsel mocht natuurlijk niet ontbreken.  Hmmm, ik heb er echt van genoten.  Ne mens zou elke dag willen verjaren ware het niet dat ver"dagen" verre van goed klinkt.  Ik ga jullie wel moeten teleurstellen want niet alle cadeaus zijn voor publicatie vatbaar ;))

Een mooie les in waardigheid... ik kreeg er rillingen van!

Geen beter moment om naar de film te gaan dan op Goede Vrijdag, dachten we.  Na enkele voorstukjes gezien te hebben van "Knowing" besloten we om deze film te kiezen.  We kwamen aan in Metropolis en smaakten de nieuwe look van de inkomhal meteen.  Geen "kottekes" meer met bokaalkassa's maar een grote (maar wel nog donkere) inkomhal.  De kassa's werden verderop in een futuristisch kleedje gestoken.  In de nieuwe drank- en snoepruimte was het wel even drummen om een cola en Magnum te bemachtigen.  Het concept is erg geslaagd, maar de ruimte toch wat krap naar mijn aanvoelen.  Maar goed, de film dus.  Hij begon wat traag maar trok zich een halfuurtje later toch goed op gang met enkele knappe special effects.  De raadselachtige sfeer zat er goed in maar werd helaas naar het einde toe helemaal verbrod met een totaal onrealistisch einde met enkele bedroevend slechte scènes die de kijker zogezegd moesten "raken".  Helemaal mislukt met een overtrokken en slecht gemaakt slot.  Hoe jammer toch dat zo'n veelbelovende film moet eindigen met Amerikaans-onrealistische zever.  Bah...

Vandaag opgestaan in de hoop dat het gerommel van vannacht (en dan bedoel ik de donder) de voorbode was van de Paasklokken.  Helaas hebben we nergens wat van dat bruine goud gevonden.  Gelukkig had ik eerder op de week al zo'n voorgevoel ("knowing" weet je wel) en had ik de snoepkast op voorhand al gevuld met wat cacaoproducten !  Hopelijk straks meer geluk bij de ouders van Ivan.  Vrolijk Pasen!