27-02-10

Droevig dierennieuws!

rip mollieMijn oude maat is niet meer...  Je kan moeilijk zeggen dat ik verzot ben op dieren, integendeel.  Maar als er ene is die ik toch dat ietsie pietsie liever zag dan alle andere beesten, dan was het ons mollie wel.  Een goede 15 jaar geleden is hij bij mijn ouders in de tuin opgedoken en sindsdien was hij er niet meer weg te slaan.  't Was soms geen kat om zonder handschoenen aan te pakken maar hij kon toch ook zo lief zijn!  't Is raar dat hij er nu niet meer is.  Enkele dagen geleden gestopt met eten en drinken... ook de dierenarts kon geen betere oplossing bedenken dan hem aan het infuus te leggen.  Het heeft niet mogen baten.  Op 23 februari 2010 heeft hij er het loodje bij neergelegd.  Mijn mama was er het hart van in, maar ook zij blikt met veel plezier terug naar de mooie momenten die we met onze kat hebben mogen meemaken.  't Was fijn mollie!  Merci...

16:03 Gepost door Kristof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-02-10

Hiep hiep hoera voor de liefde!

Van werk veranderen is niet evident, zeker niet voor een gewoontefreak zoals ik.  Gelukkig is daar nog altijd familie en uw lief!  Van familie en vrienden krijg je de gebruikelijke kom op-klopjes op de schouder.  Allemaal goed en wel, maar iedereen heeft zijn eigen zorgen en problemen.  Daarom heb je een lief, knap, verstandig en intelligente man nodig om de echte uitdagingen aan te gaan.  De schouder om op te huilen, de armen om in te lachen, de stamp onder uw kont om door te gaan!  Ik mag van geluk spreken dat ik er zo ene heb.  Eergisteren was het 3 jaar geleden dat we elkaar voor het eerst aan stonden te gapen.  Zenuwachtig, angstig en een beetje onwennig.  We kenden elkaar al zo lang via de mail en plots stonden we daar in Metropolis tegenover elkaar.  De babbel na de film in den Hollywood deed ons echter gauw beseffen dat het niet alleen via mail klikte, maar ook in real life!  Dat geluk moet je koesteren, omarmen en regelmatig bij stilstaan... zoals eergisteren dus.  Valentijn vieren we niet, maar de 17de februari is onze Valentijn in het kwadraat.  Dan draait het alleen maar om ons tweetjes, dan glunderen onze ogen dat tikje extra, dan pompt ons hart een slag sneller, dan is het tijd om even stil te staan bij al dat niet-vanzelfsprekend geluk. Dan herhalen we die twee zinnen met dat ene tikje extra passie: ik zie jou graag, ik hou van jou.  Dan besef je... het leven is mooi, wat er ook gebeurt!

12:06 Gepost door Kristof in Liefde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-02-10

Nog niet opgegeven!

Aha!  U dacht dat ik ermee opgehouden was?  Helaas, ik zal u af en toe blijven pijnigen met een weldoordacht schrijfsel op deze hoogst amusante blog.  5 maanden geleden kwam mijn laatste post hier terecht, mmm, misschien wat té lang geleden, maar geen mens die ernaar kraait!  Ik ga gewoon lekker door op mijn eigen ritme en nu het weer even vakantie is, grijp ik mijn schrijftalent nog eens vast (kuchen kan u nu doen).  Ik zou over heel wat onderwerpen tegelijk kunnen schrijven, maar trop en teveel en blablabla...

Eén item waar u wellicht grandioos in geïnteresseerd bent: hoe zit dat nu met die schoolcarrière van mij?  Kort gezegd: ik heb met onze nieuwe directeur al heel wat zever meegemaakt.  Homo, vakbondsafgevaardigde en kritiek: het lijkt wel een dodelijke combinatie voor een feministische directeur.  De valse beschuldigingen die ik over me heen kreeg, waren niet van de malste maar na een bemoedigend gesprek met de inrichtende macht heb ik toch een gevoel van waardering gekregen en werd de hele santaboetiek door de papiervernietiger geduwd.  Heel de zaak werd begraven en ons madam heeft de melding gekregen om er met geen woord meer over te reppen.  Goed zo!  Voel ik me nu weer goed op school?  Negatief.  Het heeft me serieus geraakt en ik kan dat niet vergeten.  Voor mij hoeft het ook niet meer.  Ik heb ondertussen mezelf beloofd om opnieuw te gaan solliciteren als leerkracht en ook al twijfel ik nog, belofte maakt schuld.  Mijn collega's zijn de enigen die me nog tegenhouden, maar ik weet dat het zo niet langer leefbaar is, zowel voor mij als mijn dierbaren.  Na de Paasvakantie zullen de sollicitatiebrieven dan ook de deur uitvliegen.  Nadelen?  Ik zal wellicht opnieuw wat minder verdienen (niet meer vastbenoemd), ik moet een hele nieuwe school leren kennen en de kans dat ik opnieuw in het derde leerjaar sta, is... 1/6de?  Ik kan ermee leven.  Ik wil opnieuw beginnen en opnieuw het gevoel hebben dat ik gewaardeerd word als leerkracht en de inzet die ermee samengaat.  Ik wil opnieuw dat gevoel hebben waar het allemaal mee begon: willen lesgeven en een jaar op weg zijn met de kinderen van mijn klas.  De basiswaarden van onze maatschappij en openheid zijn cruciaal voor mij.  Stiekem hoop ik in het gemeenschapsonderwijs terecht te kunnen.  De open geest waar zij voor staan, spreekt me aan.  Jaja, het gras is groener aan de overkant... weet ik wel.  Maar ik zal al blij zijn met het fijnste groentintje.  Ik wil vooruit!

16:19 Gepost door Kristof in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |